زروان روح بخشان

محمد علی بنی اسدی-راضیه صبوری- حمیدرضا فتوحی- محمد فراهانی-مهسا کریمی-رسول کاظمی-مرتضی متقی- امیر معبد- الهام همت

زروان روح بخشان، متولد 1357 در تهران، هنرمند، کیوریتور، عکاس، منتقد و مدرس هنر است. وی در سال 1382 از دانشگاه علم و فرهنگ تهران کارشناسی گرافیک و در سال 1385 کارشناسی ارشد پژوهش هنر از دانشکده ­ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران دریافت کرد. علاقه و زمینه ی کار او تاریخ و فلسفه ی هنر و نیز عکاسی بوده است. او عکس ها و آثار خود را در بیش از 20 نمایشگاه گروهی و بین المللی به نمایش درآورده و نیز 6 نمایشگاه انفرادی هم در کارنامه ی خود دارد. او، به عنوان کیوریتور، چندین نمایشگاه، کارگاه و نشست برگزار کرده که از آن جمله واقع گرا نمایی در سال 1390 و گشایش در سال 1392 است.

او در استیتمنت نمایشگاه دگردیسی آورده است:

از زمانی که گونه ی انسان در این جهان پدیدار شد، پیکرک هایی کوچک از سنگ و چوب تراشید و نیازها و آرزوهای خود را در آن ها مجسم کرد؛ از الهه مادر و زمین تا خدای جنگ و آسمان. از زمانی که به زبان و تکلم دست یافت، در راستای آموزه های ادیان چندخدایی، مجسمه هایی بزرگ با هیبتی انسانی در ترکیب با اندام شیر و بال عقاب و امثال آن ساخته شد تا شاید نیروی لازم برای تسلط بر جهان را به ارمغان آورد. انسان در روند منتج به یکتاپرستی به ساخت مجسمه های بزرگان دین روی آورد که همچنان نشانه هایی از عالم بالا را در خود داشتند. در امتداد انسان مداری مجسمه ها احوالات انسان مدرن و مسلط به جهان را ازنمایی کردند. نکته ی حاشیه ای اینجاست که تقریباً همه ی این مجسمه ها از سنگهای سخت ساخته شده و بناست تا ابد ماندگار باشد و بماند.امروز اما مجسمه ها ی پیکرنما، همچون وضعیت انسان معاصر، چندپاره، تکه تکه، آشفته، پرکنایه و طنزآمیز است. گویی استحاله ای فراگیر همه را گرفتار کرده است؛ پیکرهایی کوچک و بزرگ، متناقض نما، که گاه عجایب المخلوقاتی به نظر می رسندو گاه مشمئزکننده و گاه خنده دار. دیگر اصراری برماندگاری و جادانگی هم نیست؛ البته که اگر هم ماند که بماند!

مجموعه ی پیش رو بخش بسیار کوچکی از همین رویکرد در میان برخی هنرمندان ماست؛ مشتی نمونه ی خروار.

زروان روح بخشان

مهر 1397

دگردیسی

مجسمه

بروشور‌ها

نقد و نظر